من نگویم که مرا از قفس آزاد کنید                                                                   قفسم برده به باغی و دلم شاد کنید                                                                         فصل گل می گذرد،هم نفسان بهر خدا                                                                    بنشینید به باغی و مرایاد  کنید                                                                             یاد از این مرغ گرفتار کنید ای مرغان                                                                    هر که دارد ز شما،مرغ اسیری به قفس                                                                  برده در باغ و به یاد منش، آزاد کنید                                                                      آشیان من بی چاره،اگر سوخت چه باک!                                                                 فکر ویران شدن خانه ی صیاد کنید                                                                       بیستون بر سر راه است،مباد از شیرین!                                                                  خبری گفته و غمگین دل فرهاد کنید                                                                       جور و بیداد کند عمر جوانان کوتاه                                                                       ای بزرگان وطن بهر خدا داد کنید                                                                         گر شد از جور شما خانه ی موری ویران                                                               خانه ی خویش محال است که آباد کنید                                                                   کنج ویرانه ی زندان شد اگر سهم (بهار)                                                                 شکر آزادی و آن گنج خداد کنید

                                               (محمد تقی بهار)