تو دریایی، که سر تا پات غروره

                                                 تو آن کوهی که راهش بی عبوره

سرا پا عشوه ای،شرمی،گناهی

                                                چشات،یک چشمه ساره،کوه نوره

                             (عبدالعلی آخوندی)